Day 43

2:31am Hindi ko alam kung hanggang jelan tatagal katawan ko dito, madalas na nangingimay at pinupulikat dahil na rin siguro sa kung na sa sustansya katawan ko, ayos lang suguro kong yung pagkain lang issue prro pati mainitan ng direct sunlight at makaamoy ng hangin sa labas halos hindi ko na magawa dito at puro gabok at amoy ng urine na lang naamoy ko. Kaya napapasabi talaga ako ng sobra na sila, pati yung mga bagay na dapat kong magawa like pagasikaso sa business page debt ko ay hindi ko na magawa dahil sa kawalan nila ng magawa sa life at pagiingay at pagbabantay sa aking lumabas kaya nawawalan na rin ako ng gana pang lumabas ng kwarto ko kahit once a day. Mukhang wala rin silang planong magbago at itutuloy tuloy na lang nila itong gawain nilang ito.

(Like now kahit tahimik at madilim ay halata namang may nagbabantay sa tapat ng bintana oara makita if maaninag akong lumabas ng kwarto ko o hindi as if may pinalagay silang letson doon na kakainin ko kaya nga hindi na ako nakain ng kahit anong galing sa kanila e o natanggap na kahit anong bigay oara no issue na pero hindi pa rin sila natigil at ganun pa rin. Talagang napapailing na lang ako sa kanila at mga ginagawa nila. Kung ito ngang hindi ako kumakain o tumatanggap ng kahit anong galing sa kanila e kung makapagbantay sila ng paglabas ko ng kwarto ko once a day ay ang tindi na para silang maiisahan ganun katindi pagbabantay nila sa paglabas ko ng kwarto ko e wala naman akong ibang pwede kainin halos doon kundi toyo at bahaw. Sobra na talaga sila. Tapoa magagalit pa sila kapag nakita akong lumabas ng isang beses sa isang araw e tao po ako e anong magagawa ko kailangan kong kumain, kung sila kumakain ng 3 times or more araw-araw hindi pa nila mapalampas na kumain ako ng 1 time a day.)

2:39am lumabas at nagbukas noong pinto dito yung isa sa kasama ko here sa bahay at noong narinig noong nasa labas ay gumawa ng ingay, akala siguro ako na yung lumabas, pinapakinggan din nila yung pintuan parao kahit nakahiga na sila alam nila kung lalabas ako o hindi ng kwarto ko. Kaya nagiingat din akong makagawa ng ingay kapag nalabas ako para hindi nila mapakinggan dahil kung hindi man nagbabantay ay nakahiga at nakikinig sila lalo at napapagod din yata silang magdamag tumayo o umupo sa labas.

(Kung normal lang sana lugar na ito hindi ko na sana kailangang dito pa sa loob ng kwarto ko umihi at maghapong nakakulong kahit once a day na kain lang ng bahaw at toyo at kung nakakalabas naman ako e siguradong marami akong vegan food na kakainin sa labas at makakahanap rin ako ng work kasi dito kakaiba ka ampalayahan at negativity ng mga nakapaligid sa akin parang lahat kinaiingitan nila kaya kahit isang pirasong candy hindi ko magawang makabili o magpabili rito. Kaso hindi e kaya yung abnormal kong kilos sa abnormal kong kapaligiran here ay normal lang sa tingin ko dahil kahit sinong nasa kalagayan ko here kapag ganito kapaligiran mo talagang need mong kumilos abnormally para maka cope.)

(Wala akong makitang tama sa ginagawa nila at paramg torture camp itong lugar na ito at sila ang mga tortures.)

(Umaasta silang pagmamayari nila ako. Alipin ba nila ako? Paano nila ako naging alipin e kahit isang candy hindi ako tumatanggap sa kanila? At tila hanggang dito na lang yata talaga yung pwede nilang ipagmalaki na binabantayan nila akong lumabas ng isang beses a day ng kwarto ko as if may kinakain ako na kahit isang butil na galing sa kanila. Kaya minsan talagang nawawalan na ako ng ganang lumabas once a day kahit kumukulo o masakit na tyan ko or hinamg hina na ako at naghahabol na ng hininga dahil sa tindi ng pagbabantay nila sa labas. Kaya napapasabi na lang talaga rin ako ng sobrang sama na talaga nila.)

(Kahit saang anggulo tingnan pangaabuso nararanasan ko sa kanila here, pati karapatan kong maging tao tinanggal nila para na silang mga halimaw sa kasamaan.)